Ik werk als dokter voor Artsen Zonder Grenzen in Kinshasa, maar nu ben ik aangenkomen in Faradje, in het noord-oosten van de provincie Orientale, om de te zorgen voor de zieken in het algemeen ziekenhuis van Faradje.

Veel vluchtelingen voor de aanvallen van de rebellen van het LRA hebben zich de laatste maanden in Faradje gevestigd. Deze mensen leven voortdurend in angst, angst om opnieuw aangevallen te worden en opnieuw te moeten vluchten. De meesten hebben alles achtergelaten en steunen dus op de vrijgevigheid van de lokale bevolking om een slaapplaats, voedsel en kleding te krijgen.

Het leven in de vluchtelingenkampen kan als volgt samengevat worden : levensmiddelen zoeken, wat eenvoudiger wordt als er voedselhulp wordt gebracht maar veel moeilijker als die niet komt, en een hut bouwen van takken en bladeren. Deze mensen proberen vooral te overleven.

Ik van mijn kant, met Artsen Zonder Grenzen, sta hen bij met medische hulp. Mijn patiênten kwamen de laatste maanden uit drie kampen, één in een school en twee anderen uit het noord-oosten. Maar het medische team biedt ook medische hulp aan de lokale bevolking van Faradje en omgeving.

In het ziekenhuis vind ik veel zieken in de triageruimte, een gekkenhuis vol gekrioel en kinderen die onophoudelijk huilen. Geregeld komen er mensen met verschillende zware oorlogsverwondingen binnen.

We moesten ons dus organiseren om eerst de dringendste gevallen te kunnen helpen. De meest voorkomende aandoeningen in het ziekenhuis van Faradje zijn malaria, onstekingen van de luchtwegen, diarree en huidinfecties. Die ziektes kunnen we gemakkelijk genezen met de medicijnen die Artsen Zonder grenzen ter beschikking stelt. Voor ons werk hier zijn er kinderen jonger dan vijf en zwangere vrouwen gestorven aan deze aandoeningen.

Na sensibilisering over de promotie van onze ziekenhuisdiensten komen er veel zwangere vrouwen om in het ziekenhuis te bevallen. Tevoren bevielen ze liever thuis met de lokale vroedvrouwen. Dat was vaak de oorzaak van moedersterfte en letsels door te lang durende bevallingen.

We verzorgen in het ziekenhuis ook mensen met stressgerelateerde aandoeningen, zoals hoofdpijn, vage pijnklachten en gastritis. Deze mensen zijn getraumatiseerd door wat hen of één van hun naasten overkomen is. Daarom heeft Artsen Zonder Grenzen ook een psycho-sociaal programma opgezet.

De aanwezigheid van Artsen Zonder Grenzen zo dicht bij de bevolking is dus belangrijk. We bieden niet alleen medische en humanitaire hulp, maar een zekere zin van normaliteit, die zo belangrijk is voor getraumatiseerde mensen.

Dr. Jéhu Moleko, arts van de PUC in Faradje in Hoog-Uele.

PUC congo, Faradje, vluchtelingen, vluchtelingenkamp

Routine, het maakt niet uit wie of waar je bent, zolang je ergens lang genoeg blijft, sluipt het leven binnen als een poes op kousenpoten. Meestal zie je het niet en verstopt het zich achter de dagelijkse gebeurtenissen en is het enkel door een van-buiten-af-blik dat het zichtbaar wordt.

Een week Thailand schenkt je een van-buiten-af-blik om U tegen te zeggen. Grote U. Ik zou gemakkelijk vijf blogedities kunnen vullen met de verschillen tussen Thailand en Pakistan in kaart te brengen en mezelf kennende zou ik er plezier in scheppen de blog titels mee te geven als: Van Bourqa naar Bikini, Seven of Tien redenen om nooit meer naar Pakistan terug te keren.

Read more…

Benoit expatleven, gewapend conflict, Pakistan, psycholoog, vluchtelingen

Na twee weken noodinterventie voor de ontheemden van het district Mike Romeo, ben ik begin juni weergekeerd naar de hoofdstad voor besprekingen over het Lima Delta-project. Ten gevolge van een verstaanbaar algemeen gevoel van onveiligheid had het coördinatieteam besloten om het project te limiteren tot één spoeddienst. Na vijf maanden Pakistan en het project al vijf maanden gevolgd te hebben, was ik niet akkoord met deze beslissing. Met een eigen onderzoek en analyse van de situatie trachtte ik het besluit te weerleggen. Read more…

Stefan expatleven, gewapend conflict, Pakistan, verpleegkundige, vertrek, vluchtelingen

De stad Niangara ligt in het hart van het Afrikaanse continent en telt 35.000 inwoners waarvan 25.000 vluchtelingen. Deze mensen vonden er hun toevlucht nadat ze op de vlucht sloegen voor het geweld dat de Oegandese rebellengroep van het Verzetsleger van de Heer (LRA) sinds september 2008 pleegt. Na een aantal evaluaties in het noordoosten van Congo besloot het Urgentieteam voor Congo van Artsen Zonder Grenzen om medische acties in Niangara op te starten.

Dit besluit kwam er in de eerste plaats door het hoge aantal vluchtelingen, die door hun erbarmelijke situatie kwetsbaar zijn geworden, maar ook omdat de bevolking er geconfronteerd wordt met een algemeen probleem rond toegang tot gezondheidszorg. De gezondheidsstructuren zoals het algemeen referentieziekenhuis kennen een tekort aan voldoende geschoold personeel, materiaal en medicijnen. Bovendien laten zij voor de kosten betalen, wat betekent dat de sowieso al arme patiënten hun medische verzorging zelf moeten bekostigen.

Om de patiënten toegang te kunnen bieden tot kwalitatieve gezondheidszorg moet nog bijna alles gedaan worden. Van de opleiding van het personeel, de renovatie van de beschadigde gebouwen, tot de oprichting van basisdiensten zoals latrines, douches en afvalzones. De opvang van de bevolking en haar vertegenwoordigers is echter voorbeeldig, iedereen is dolgelukkig dat er eindelijk hulp geboden wordt. Een aantal weken geleden organiseerden zij nog een protestoptocht tegen de nationale autoriteiten en de internationale organisaties die hen aan hun lot overlaten. Permanente hulpverlening laat immers nog steeds op zich wachten, en dit voornamelijk om veiligheidsredenen. De eerste gratis consultaties van Artsen Zonder Grenzen voor de bevolking gingen op 11 mei 2009 van start.

Olivier Chenebon, interventieverantwoordelijke

PUC congo, vluchtelingen

Sinds vier weken zijn we op weg in Laag- en Hoog-Uele. Daar evalueren we de situatie van de vluchtelingen, die slachtoffer zijn geworden van het geweld dat de de rebellen van het Verzetsleger van de Heer (LRA) in meerdere dorpen heeft gepleegd. Zo komt het dat ik ben teruggekeerd naar Faradje, waar ik 41 jaar geleden geboren ben.

Na een evaluatie van het algemeen ziekenhuis van Faradje, en precies daar ben ik geboren, zocht ik mijn grootvader op. Hij woont in Faradje en ik had hem niet meer gezien sinds ik, toen ik zes was, met mijn ouders de stad had verlaten.

Mijn grootouders, die 88 is, werkte als bewaker voor de katholieke parochie en was goed gekend in dat milieu. Ik vond het huis waar hij woonde snel. Na een korte voorstelling herkende hij me, en begon te wenen.

Ik bleef bij hem, en hij stelde me voor aan de andere leden van mijn familie. Hij begon te vertellen welke verschrikkelijke dingen ze de laatste maanden hadden meegemaakt : verbrande huizen, ontvoerden kinderen, gedode mensen en geplunderde bezittingen.

Ik zag mijn grootvader opnieuw en kwam opnieuw op de plaatsen waar ik als klein ventje speelde, maar toch was het erg treurig om Faradje opnieuw te zien, en hebben we met de hele familie veel geweend.

Faustin Madrakele, logistiek medewerker van de Pool d’Urgence Congo.

PUC congo, Faradje, logistiek medewerker, vluchtelingen

Met een expat-logistieker deel ik het bed. En een expat voor water en sanitatie slaapt naast ons op een matras op de vloer. De kamer op de eerste verdieping van de herberg is vier op vier meter en volgeladen met bagage, mondvoorraad en dozen met medisch, logistiek en administratief materiaal. De noodcoördinator heeft geen plek in de kamer, maar over het algemeen heeft hij maar weinig slaap nodig.

De overige vier kamers van de herberg zijn in gebruik door lokaal personeel van Artsen Zonder Grenzen. De gang en het balkon op de eerste verdieping doen dienst als geïmproviseerd kantoor. Het is opletten geblazen om niet te struikelen over elektriciteitskabels overdag, en ‘s nachts is het zweten geblazen. Ventilators geven wat verfrissing, maar de elektriciteit wordt geregeld onderbroken. En de stroomgenerator van de herberg is ‘s nachts erg hinderlijk. Read more…

Stefan cholera, expatleven, gewapend conflict, hygiëne, Pakistan, verpleegkundige, vluchtelingen

Een militair optreden tegen militanten is aan de gang in verschillende districten in het noordwesten van het land. Ondanks een vredesakkoord en de belofte van de overheid om de sharia te implementeren in de regio, weigerden de militanten de wapens neer te leggen. Ook op andere plaatsen in dit politiek instabiele land is het onrustig. Er is bijvoorbeeld ook muiterij in een grootstad aan de Arabische zee, in het zuiden van het land. Militanten bezetten de laatste weken een district meer landinwaarts, naar de hoofdstad toe. Het minste dat gezegd kan worden is dat de situatie verslechtert. Read more…

Stefan evacuatie, expatleven, gewapend conflict, onveiligheid, Pakistan, verpleegkundige, vluchtelingen

We hebben twee erg chaotische en drukke weken gehad, maar we zijn er in geslaagd om min of meer alles te doen dat ‘gepland’ was. Maar ‘gepland’ is een overdrijving. De waarheid is dat we vaak verschillende scenario’s voor dezelfde dag plannen en dat we vaak tot het laatste moment moeten wachten om te zien welk plan we kunnen uitvoeren. Read more…

Nele centraal-afrikaanse republiek, gewapend conflict, ontheemden, vluchtelingen, vroedvrouw

Het regenseizoen is begonnen en het is tijd voor de landbouw. De inwoners van een dorp zijn teruggekeerd begin dit jaar, nadat ze lange tijd in een vluchtelingenkamp hadden geleefd. Nu de situatie kalmer was, beslisten ze weer naar huis te komen. Omdat ze gevlucht waren, hadden ze geen zaaigoed om gewoon weer op het land te kunnen beginnen werken. Een ngo besloot zaaigoed uit te delen. Read more…

Nele centraal-afrikaanse republiek, gewapend conflict, ontheemden, vluchtelingen, vroedvrouw

Een tijdje gelezen ben ik een boek beginnen lezen dat me was opgestuurd als kerstcadeautje (en meer dan drie maand later aankwam). Het is een biografie van een Soedanese ‘lost boy’ (één van de duizenden kinderen die vanuit vluchtelingenkampen naar de Verenigde Staten werden overgebracht). Read more…

Nele centraal-afrikaanse republiek, gewapend conflict, ontheemden, vluchtelingen, vroedvrouw