Ik hoor de mensen hier meestal niet te veel uit over het verleden; niet uit desinteresse, wel met het idee dat ze ‘t misschien liever willen laten rusten. Maar één van onze chauffeurs begint soms spontaan te vertellen. Meestal beginnen deze gesprekken met ik die navraag wat zijn tatoeage – hij heeft een grote tatoeage op zijn linkerarm: een tekst in het Khmer, versierd met kleine prenten – wil zeggen. Het blijkt een tekst te zijn om soldaten te beschermen: ja, hij was soldaat ten tijde van de Rode Khmer. Eerst bij een van de rebellenlegers, later bij de Khmer, dan bij de Vietnamezen…

Read more…

Hilde arts, cambodja

De vader van één van onze stafleden was overleden. Bij het overlijden van een ouder is het hier de traditie dat de zoons (en dochters?), voor drie dagen monnik worden. Ons staflid loopt dan ook sinds enkele dagen met een kort kopje rond, waarop een van mijn vrouwelijke collega’s vroeg: “mag ik u nu ook niet aanraken” – ja, vrouwen mogen monniken niet aanraken, dat brengt zwaar ongeluk.

Hilde arts, cambodja

Verder is ‘t wel een heel mooi seizoen: het is ongeveer het eind van ‘t regenseizoen met als gevolg dat het water op zijn hoogste punt staat overal (de dag voor ik aankwam stonden alle straten blijkbaar onder zelfs): mijn eerste weekend hier zijn mijn coördinator en ik naar ‘t meer gefietst (enkele keren van richting moeten veranderen, omdat we ons steeds dood reden in de onder water staande rijstvelden) en hebben Kampung Phluk, herinner jullie nog, het soort van Western-dorp op meterhoge palen gebouwd, nog eens bezocht…

Read more…

Hilde arts, cambodja, water

Verwachtte bij mijn terugkomst toch wel een stuk of wat nieuwe (luxus)hotels te zien in Siem Reap; maar de veranderingen vielen al bij al nogal mee: we hebben er enkel een nieuwe supermarkt en een nieuw (‘t tweede in het stadje, inderdaad de mensen komen er om “een keer de roltrap te kunnen nemen”) winkelcomplex bij (hoera, de vooruitgang)…

Read more…

Hilde arts, cambodja

Ik leer hier niet enkel Cambodjaanse gebruiken, zo soms waan ik me meer in een Latino, dan wel Afrikaanse missie.

Read more…

Hilde arts, cambodja

‘t Was hier vorige maand voor één dagje oorlog (‘gelukkig’ staat Cambodja niet op de Belgische media hun hotlist – behalve als een of andere rare kwiet zijn echtelijke huis in tweeën zaagt: ook gezien?! – en hebben jullie er waarschijnlijk niks van gehoord).

Ergens begin van de week hadden de Cambodjanen (die het beu zijn dat de Thai hun ‘werelderfgoed’-tempel/land nu al enkele weken ‘bezetten’ en van geen wijken willen weten) de Thai voor een ultimatum gesteld: oftewel trekken jullie je terug, oftewel is ‘t oorlog (!).

Read more…

Hilde arts, cambodja, gewapend conflict

Ondertussen ben ik, na de tussenstop in Afrika, sinds een klein maandje terug aan ‘t werk in mijn oude vertrouwde Cambodjaanse project, dat ondertussen langzaam aan het uitbollen is.

Een goede evolutie, een beetje een vervelende (want wat saaie) tijd voor onszelf, want, naast de reeds bestaande activiteiten proberen voort te zetten/verbeteren in kwaliteit, worden we niet meer geacht om nog grote veranderingen aan te brengen. De eerste week heb ik hier toch een beetje de stand van zaken proberen opmaken en nog enkele ‘last minute’/laatste KANS voorstellen gedaan: en dus zijn we begonnen met:

Read more…

Hilde arts, cambodja

Eind augustus, ik was net halverwege mijn missie hier, hing plots het hoofdkantoor in Brussel aan de telefoon: of ik het zag zitten om een maandje naar Ethiopië te trekken, want daar heerste een serieuze voedselcrisis en er ontbraken artsen. Na snel overleg met mijn baas hier (of ik mijn werk hier wel voor zolang zou kunnen laten staan – gelukkig waren de grote lessenreeksen achter de rug) werd er besloten dat ik best voor een maandje gemist kon worden en dus zat ik een tweetal daagjes later op ‘t vliegtuig (mijn ecologische voetprint nog maar een beetje groter makend) naar Addis Abeba, via België wel; wat wel zo leuk was want zo zag de familie me eens (“ge moogt dat nog doen, zo op weekend komen,” vonden die). Read more…

Hilde arts, cambodja, ethiopië, kinderen, ondervoeding, voedselcrisis

Met het regenseizoen is ook de vochtigheid gekomen en niks ontsnapt eraan: brood beschimmelt binnen de dag, als je het niet in de frigo legt tenminste (zelfs de cornflakes zijn naar de frigo verbannen). Gelukkig hebben we er eentje. Dat is niet in elke missie het geval en naar Cambodjaanse normen nog altijd een luxe… Onze kleren blijven klam nadat ze gewassen zijn (tot nu toe beschimmelen gelukkig nog niet, al is dat naar het schijnt slechts een kwestie van tijd en luchtvochtigheid, vertelde een vriendin die ooit zelf in Myanmar zat). En deze week was ik zelf aan de beurt. Read more…

Hilde arts, cambodja

Het is rustig in het kinderziekenhuis, dus heb ik tijd om wat met de kinderarts te keuvelen. Als al mijn HIV-vragen uitgeput zijn, begint hij over iets heel anders… Welk telefoonnummer heb jij? Ik geef hem mijn nummer en hij weet me te zeggen dat dit betekent dat ik ‘noch geluk, noch ongeluk zal hebben in het leven’ en ik ‘vele obstakels moet overwinnen’. Hij toont me een blad papier met, in het Khmers vertaalde, Chinese numerologievoorspellingen. Read more…

Hilde arts, cambodja