Het leven gaat verder. De dagen komen en de dagen gaan en de mensen worden ouder. Ook de expats op missie ontsnappen niet aan het tikken van de klok. Eind augustus verjaarde onze Zuid-Afrikaanse arts Jonathan, in september was het mijn beurt. Over hoe het voelt om op missie te verjaren heeft Joe op zijn blog een fijn stukje geschreven (inclusief foto van het team) en ik kan alleen maar zeggen dat wat hij schrijft zeer herkenbaar was.

Je komt als expat in een steeds veranderd team terecht en de mensen met wie je moet samenleven zullen voor een groot stuk bepalen hoe goed je missie zal worden — zeker in een klein project waar we met vijf expats in een klein huis samenleven en waar we enkel weg uit gaan om te werken. Op dit moment is mijn team al drie maand redelijk stabiel, enkel de Japanse vroedvrouw die er vorige maand bij kwam is nieuw.

Sinds maart is dit het derde totaal nieuwe team. De turnover is groot geweest. Het is blijkbaar moeilijk om mensen te vinden die voor een langere periode in Pakistan willen werken, vandaar dat we soms interimcollega’s hebben die tijdelijk een positie komt opvullen tot een nieuw vaste vroedvrouw, arts of chirurg gevonden wordt.

De logische vraag is dan ook, waarom ligt Pakistan zo slecht op de expat markt? Je moet geen specialist zijn om het antwoord te kennen. Het beeld dat van Pakistan in de media geschilderd wordt staat veraf van rozengeur en maneschijn en dat is het ook niet, maar zoals vaak ontbreken de nuances. En vaak zijn het de nuances die het leven kleuren. Een van de redenen waarom ik blog is om te nuanceren, om mijn Pakistan te beschrijven zoals ik het beleef, met zijn goede en minder goede kantjes, om de scherpe kantjes wat af te ronden.

De foto’s van de vorige blog herinnerden me eraan dat “foto’s (soms) een duizend woorden waard zijn”, en dat ik misschien Pakistan wat meer moet tonen. Sfeerbeelden van op straat bijvoorbeeld, genomen tussen tijdens de autorit tussen Mike Alfa en Delta Alfa. Er zijn zoveel details die opvallen, zoveel kleuren, zoveel dingen die zo ver van ons afstaan en anderzijds zoveel dingen die ontzettend herkenbaar zijn.

Iedereen in het team deelt de hoop dat we ooit in de bazaar zouden kunnen rondwandelen en niet langer enkel een waarnemer uit de auto te zijn, maar ook een participant te kunnen zijn. Om onze mango’s zelf te kunnen kopen, om te ontdekken of we als buitenlander een eerlijke prijs zouden krijgen, om te horen of de mensen ons werk kennen of om met handen en voeten uit te leggen wat we precies willen kopen.

Helaas zal ik niet zoveel kunnen nuanceren om te suggereren dat bazaar-shopping snel mogelijk zal zijn. Jammer genoeg. Niet enkel jammer voor ons, maar ook voor de Pashtu. Bijna alle contacten met de locale bevolking in het ziekenhuis, verlopen zeer gemoedelijk en hun nieuwsgierigheid naar ons toe is even sterk als de onze naar hen, al zit die openheid vaak verstopt achter een noeste blik.

Het is enkel door dagelijks contact dat we de mythe van een gepolariseerde wereld, “you are either with us or against us”, kunnen uitgommen, niet door over elkaar te lezen in gewichtige boeken.

Benoit expatleven, onveiligheid, Pakistan, psycholoog