Feesten tijdens de ramadan, het kan. Het breken van het vasten (Iftar) is namelijk een sociale bedoening. Het voorstel om een kleine barbecue te houden om het bezoek van onze CO (Coordinateur des Operations) en de medisch verantwoordelijke van de Af-Pak cel wat in te kleuren en hen de kans te geven om op een informele manier inzicht te krijgen in de ideeën en inzichten van onze nationale staff, werd dan ook bijzonder goed ontvangen door het team.

Alhoewel het eigenlijke idee een soort PR voor onze bezoekers was, ging het die avond eigenlijk over het afsluiten van een hoofdstuk. Sinds meer dan negen maand was er in ons project geen ruimte voor feest. In december verloren we twee collega’s in een nabij gelegen project, op de voorlaatste dag van het jaar werden vier van onze collega’s gekidnapt, zij zouden maar eind februari vrij komen. Daarna was er een serie kleine explosies in de stad en in mei was er de evacuatie. Als afsluiter werd Delta Alfa een soort autostrade voor militaire konvooien die in het noorden gingen strijden tegen de Taliban.

Sinds eind augustus is het eindelijk vrij rustig. Het feestje vrijdag werd door iedereen gezien als symbool voor die normalisering. En omdat het tijd werd dat ik eens wat foto’s op deze blog zou neerpoten, leek mij dit een goeie gelegenheid. De keuze van de foto’s is niet geheel toevallig, ze geven namelijk een goed beeld van het dagelijks leven hier.

Op de foto’s zie je het buffet in ons klein tuintje, de collega’s aan het bidden op ons dak en last but not least, onze geweldige kok, die al achttien jaar bij AZG werkt. Niemand kent nog zijn echte naam, iedereen noemt hem Baba, een term die respect betoont voor oude mannen. In het dagelijkse leven krijgt Baba zijn ogen best wel verder open, maar de foto werd genomen aan het eind van de dag, na een volle dag shoppen, bakken en braden. Baba kon enkel nog aan zijn bed denken, me dunkt.

Baba denkt aan zijn bed.

Wat mij nog steeds het meest opvalt is hoe gewoon religie hier is, hoe geïntegreerd het is in het dagelijkse leven. Ondanks dat de foto met de mannen op ons dak enkel focust op het bidden, is het wat buiten de foto valt ook interessant is, niet fotogeniek, maar wel interessant. Als we zouden uitzoomen, zou je post-etentje storthoop van borden, bekertjes, lege fanta- en spriteflessen en een bbq-set zien.

Even bidden op het dak en dan weer naar het feest.

Hier geen nood aan mystiek om te bidden, everywhere will do (zolang er een matje is, en zelfs dan nog). Zich vijf tot tien minuutjes afzonderen, even de link met god herbevestigen en dan terug naar het feest. Heel simpel, heel eenvoudig. Best mooi om te zien eigenlijk

Een buffet in een klein tuintje.

Laat mij ter afsluiting toch even ‘feest’ verduidelijken en de potentiële wilde fantasieën terugschroeven door het te herbenoemen als een ‘keuvelpartij’. ‘Feest’ is voor eind november, in België.

Benoit expatleven, gewapend conflict, onveiligheid, Pakistan, psycholoog, ramadan