Zondag 25 april was internationale strijd-tegen-malaria-dag. Een AZG-delegatie met infostand kon natuurlijk niet ontbreken op de nationale conferentie in Bamako. Ik had als jongste aanwinst van het project stiekem gehoopt de dans te ontspringen, maar onze medisch coördinator was van mening dat het bemannen van onze stand leerrijk voor mij zou zijn. Gelukkig werd ik niet in mn eentje voor de ‘ministre de la santé’ en zijn grote stoet malaria-notabelen gesmeten. Met Dr Dembelé, medisch verantwoordelijke voor ons project en Louis Diarra, ancien van het “promotion de santé”-team was ik in uiterst bekwaam gezelschap. We pakten de aanwezigen moeiteloos in met de resultaten van onze “agents palu”: 67% van alle gevallen van malaria bij kinderen van 3 maanden tot 13 jaar worden door hen behandeld in de regio Kangaba; uniek in het land.

Zo gauw de laatste bezoekers gepasseerd, braken we haastig onze stand op en vlogen sneller dan ooit over de stofweg van Bamako naar Kangaba. Er was daar een feest dat we voor geen geld wilden missen. Als afsluiter van een succesvolle malaria-dag werd de koer van het enige hotel in Kangaba tot dansvloer herschapen. Ons voltallig team en zijn genodigden lieten zich uitgelaten gaan op de tonen van een groep traditionele muzikanten. Ik had mij tot groot enthousiasme van de collega’s in Malinees kostuum gestoken, compleet met elegant geknoopte hoofddoek. Naar goede moslim-gewoonte nergens bier te bespeuren, maar wat een feest!

Verder is er heuglijk nieuws uit klimatologische hoek. Eén à twee keer per week worden we tegenwoordig getrakteerd op avondlijke plensbuien. Eerst begint het verschrikkelijk te waaien, wolken troepen razendsnel samen om dan bakken water uit de hemel te laten donderen. Het Rode Stof verandert in geen tijd in glibberige modder en de plassen lijken met tomatensoep gevuld. Niets is zo heerlijk als die frisse, vochtige lucht de uren na de bui! Na een paar weken van dit regime begint overal vanalles te groeien, het landschap achter mijn ochtendlijk Toyota-raampje kleurt een prachtig jong groen.

En zo ben ik plots aan de laatste weken van mijn missie toe, niet te geloven! In het kleurrijke team Kangaba lijkt de tijd stil te staan. Ik kan mij niet ontdoen van het gevoel dat het jammer is te vertrekken net nu ik geroutineerd ben en het personeel van mijn gezondheidscentra op de hand heb. Maar binnen een week komt mijn vervanger hier aan. Het is dus hoog tijd om terug te blikken, sporen achter te laten en een ideale overdracht voor te bereiden. De koe voor mijn afscheidsfeest is besteld.

Deze morgen toen iedereen binnendruppelde op het bureau terwijl Hawa en ik nog zaten te ontbijten, werd ik al even nostalgisch. Eén voor één kwamen de collega’s ons zoals gewoonlijk goedemorgen wensen met obligate handdruk en één van de standaardgrappen. Niemand verdwijnt in zijn bureau zonder alle anderen te groeten. Mocht ik al een zweempje ochtendhumeur vertonen, na dit geanimeerd ritueel trek ik steeds fluitend de brousse in. Ik zal ze missen, de leden van ons uitzonderlijk hecht, steeds gemotiveerd team!

“C’est la différence qui est jolie.”, zingt de grote Salif Keita. Zo is het. Na een leerrijke en meer dan aangename eerste missie, keer ik ook graag terug naar mijn eigen immens verschillende wereld. Ik heb nooit zoveel zin gehad in een doodnormale avond thuis in de zetel of op café; ik wil autorijden, wortelstoemp met worst eten en bovenal in het Nederlands babbelen met de mensen die ik gemist heb. Ik wacht nog even met het maken van verdere plannen. Eerst wil ik genieten van een mooie Belgische zomer, die ik hier in mijn hoofd ongetwijfeld over-geromantiseerd heb…

Graag tot gauw thuis!

Hanne malaria, Mali