Ze beginnen hier vroeg. Om zeven uur au travail! Maar eigenlijk maakt het niet uit, de zon gaat op (en gaat onder) om 6u, dus gebruiken we de uren dat het licht is. Dat wil zeggen: ook vroeg gaan slapen. Na een goed ontbijt kreeg ik een briefing van de Head of Mission, de landenverantwoordelijke zeg maar. Hij gaf ons een bijzonder interessante update over de situatie in Haïti op humanitair en politiek vlak.

Daarna kreeg ik nog een security briefing, waarin opnieuw duidelijk werd gemaakt dat we met ons vluchtelingkamp de sleutel tot de veiligheid voor Artsen Zonder Grenzen in onze handen hebben, maar dat we ons ook op onbekend terrein wagen. Echter, alles wordt gemonitord door diverse veiligheidsexperts, dus normaal moet het wel loslopen.

Een plan voor de tenten

De namiddag, het plan voor de verdeling. Er is een plan, en een goed ook. In plaats van de tenten gewoon uit te delen, gaan we naar de bestaande kampen waar de mensen onder een plastic zeil leven en gaan we hun constructie helpen afbreken en de tent opzetten samen met de mensen die er wonen. We gaan recruteren onder de bewoners en diverse teams vormen.

Dit zal de snelheid verhogen en interesse wekken, waarop we weer recruteren en tenten opzetten etc. Uiteindelijk schatten we zo ettelijke honderden tenten per dag te kunnen opzetten. Dat moet de bewoners die in de kampen wonen het vertrouwen geven dat zij ook aan de beurt zullen komen, wat onze veiligheid dan weer ten goede zal komen. Dit alles gebeurt in samenwerking met de comités die zich reeds in verschillende vluchtelingenkampen hebben gevormd.

Noodziekenhuis

Vervolgens trokken we naar Cité Soleil, een van de voorsteden die zo’n geweldadige reputatie heeft en waar Artsen Zonder Grenzen al tien jaar zonder problemen kan werken. Ik bezocht het noodziekenhuis (het gewone ziekenhuis werd zwaar beschadig door de aardbeving) en was onder de indruk van het vele professionele werk daar. Dat draait daar in een paar tenten ongeloofelijk goed.

Ondertussen zijn ze in een loods op het zelfde terrein een nieuw hospitaal aan het bouwen en op een lap grond naast het noodhospitaal wordt een verblijfplaats voor de familie van de slachtoffers ingericht. De meeste slachtoffers hebben immers zware fracturen of amputaties ondergaan en gaan dus maanden zoniet jaren nodig hebben om te revalideren. Daarom werkt ook Handicap International in hetzelfde noodhospitaal.

Ook het depot heb ik bezocht, waar een drukte van jewelste heerst. We hebben er een van onze tenten opgezet zodat we morgen al met een eerst test in de Cité Soleil kunnen beginnen.

Dimitri aardbeving, Haïti, logistiek medewerker, Port-au-Prince, verdeling van tenten