Ons project bestaat sinds 2005 en heeft zo stilaan zijn maximum aan efficiëntie bereikt. Artsen Zonder Grenzen zou hier tegen eind 2010 graag van het toneel verdwijnen. De coördinatie in Bamako zoekt dus druk naar betrouwbare partners om het lot van de lokale gezondheidscentra van Kangaba te bezegelen in de toekomst.

Zo kregen we twee weken geleden hoog bezoek: de Direction Nationale en Régionale de Santé, vergezeld van het PNLP, Plan National Lutte contre le Paludisme. Een statige delegatie mannen in lange glanzende boubous, die zich niet voor het minste buiten hun bureau wagen. Ze kennen het project enkel op papier. Het hele team is razend fier dat ze na herhaaldelijke uitnodigingen dan toch afgezakt zijn om te komen kijken op het terrein.

Agent Palu

Vanaf ’s morgens vroeg gaat het ganse gevolg met onze medische coördinator en Chef de mission op pad naar één van de dorpen waar een Agent Palu aan het werk is. De Agents Palu zijn dorpelingen die een minimum aan schooljaren genoten hebben en door hun gemeenschap aangeduid worden om tijdens het hoge transmissie-seizoen malaria op te sporen en te behandelen bij kinderen tot 13 jaar.

Ze werken in de dorpen die ver afgelegen zijn van een lokaal gezondheidscentrum. Artsen Zonder Grenzen leidt hen op en bevoorraadt hen met malaria-sneltesten en bijhorende medicatie.

Loftrompet

De hoogwaardigheidsbekleders van de Malinese gezondheidszorg geloven absoluut niet dat dergelijk materiaal in kundige handen is bij een simpele brousse-bewoner. Volkomen verbluft keren ze terug. Tijdens de vergadering die volgt op hun ‘visite du terrain’ ben ik bijna ontroerd door de complete ommekeer in die hoge hoofden.

Ze houden niet op de loftrompet te steken over onze Agents Palu en lijken vast van plan deze strategie op te nemen in het nationale anti-malariaplan. Laat ons hopen dat dit geen ijdele woorden zijn.

Mensenkennis aanscherpen

Tussen de talrijke bezoeken en vergaderingen door kom ik toch nog toe aan mijn dagelijks werk als superviseur. Ik leer enorm veel bij tijdens de consultaties. Niet alleen mijn tropische geneeskunde, maar vooral mijn mensenkennis wordt aangescherpt. Nu ik het personeel van de lokale gezondheidscentra een beetje ken, merk ik dat ik voor elk karakter een aangepaste strategie moet bovenhalen om de gewenste verandering te introduceren.

Een zeer interessant spel, maar er zijn nog veel dingen die me ontsnappen. Zo ben ik er bijvoorbeeld nog niet in geslaagd de apothekeres van Kangaba Central ervan te weerhouden de gratis muskietennetten te verkopen achter onze rug.

Belotte malienne

Naast het werk ontbreekt het mij evenmin aan activiteit. Sinds twee weken gaan we met een paar collega’s ’s morgens om half zeven lopen rond het voetbalveld achter de hoek. Na een aantal toeren volgt een loodzware drillsessie door een ex-militair die zich opgeworpen heeft als onze persoonlijke coach. ’t Is vreemd genoeg vermakelijk collectief te zweten in de opkomende zon, de grijns van de coach bezorgt mij een onverwoestbaar goed humeur. “Zéro est un chiffre, continuons!”

’s Avonds voor de zon ondergaat leert Dr. Goita mij belotte malienne, het nationale kaartspel, dat elke dag met veel vuur gespeeld wordt voor zijn voordeur. Voorlopig ben ik een matige beginner, maar er komt een dag dat ik iedereen zal kloppen!

Kinderweelde

Ondertussen groeien de families van mijn collega’s zonder ophouden. Sinds mijn komst zijn er al drie kinderen geboren. Vorige zondag vierden we het prachtige huwelijk van Hawa, onze secretaresse/boekhoudster. Ze werd de tweede vrouw van een bankier. Een man mag hier wettelijk tot vier vrouwen te huwen. Na het tragisch overlijden van haar eerste echtgenoot was ze in een leeftijdscategorie beland waarin ongehuwde mannen schaars zijn. Bovendien gelooft men dat een weduwe ongeluk brengt.

De bruid blonk van trots, geluk en haarlak aan de zijde van haar gezapige redder. Het werd een heel gezellig feest met overvloedig eten en muziek onder een krakkemikkige tent voor Hawa’s ouderlijk huis. Dit was zeker niet mijn laatste feestelijke dimanche à Bamako. ’s Zondags trouwt en doopt men tegen de sterren op en zoals de volksaard dicteert: ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd!’.

Hanne Agent Palu, arts, expatleven, malaria, Mali