Ik was door het dolle heen met mijn nieuwe kamer, en dacht enkel aan de grote voordelen en liet de mindere kantjes ervan opzettelijk achterwege. Ik ben er nu 2 weken. Het gelijkvloers is een koele plek die goed beschermt bij een aardbeving. Vlak voor mijn deur ligt echter het vuile, stilstaande water van het zwembad in aanleg, waardoor ik dag en nacht last heb van een zwerm beestjes die malaria en knokkelkoorts overdragen. De voorbije week heb ik dus gezellig een fles Baygon gekraakt. Een vlugge berekening van het aantal dode muggen per tegel leverde een gemiddelde van 280 stuks in mijn 12m² grote kamer op. Leve de tenten! Daarom hebben ze bij ons bedden besteld. Ik weet niet of ik die nog voor mijn vertrek zal zien. Gezien de ‘snelle’ leveringen hier is daar echter weinig kans toe.

Nóg een schitterend nadeel: ik zit op amper 2 stappen van de ringmuur. Bij een invasie zullen ze mij dus als eerste beet hebben. Deze prachtige gedachte heeft me ertoe gebracht de eerste week met gesloten deur te slapen. Omdat ik bijna half gestikt was, ben ik dan maar de hoogte en de toegang van het terrein achteraan gaan inspecteren. En ik moet toegeven, je hebt al een degelijke ladder en een stevig, prikkeldraadbestendig pak nodig om je aan dit avontuur te wagen. Uiteindelijk heb ik me dus maar gewonnen gegeven. Nu slaap ik om de twee nachten met mijn deur open (alsof dat iets zal uitmaken en in de hoop, dat als er iets gebeurt, dat tijdens een nacht met “gesloten deur” is). Kortom, ik ben héél tevreden met mijn nieuwe kamer want perfectie … dat bestaat niet!

Delphine expatleven, gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince

Maandag is Winchelle jarig. Het stomme is dat ik haar geen cadeautje mag geven en geen feestje voor haar mag organiseren omdat zij een getuige van Jehovah is. Best frustrerend. In mijn geschenkendoos zit dan wel niet veel meer dan een doosje koeken met kokos uit een van de kraampjes aan de ingang van het ziekenhuis, toch zou ik het haar die dag héél graag gegeven hebben! Het goede nieuws is dan weer dat getuigen van Jehovah alle andere dagen wel gevierd mogen worden. Vanaf dinsdag mag ik haar dus iets cadeau doen J. Je had haar gezichtje moeten zien toen ik haar vroeg of het maandag haar verjaardag was (een dikke maand terug had ze mij dat eens verteld). Ze was stomverbaasd dat ik dat nog wist. Maar toen was het wel triest, want haar mama herinnerde Winchelle eraan dat zij hun verjaardag niet vieren. Daar ging ons enthousiasme! Ondanks haar teleurstelling legde zij zich hier heel gehoorzaam bij neer. Het is ten slotte toch nog een klein meisje en zij zou toch net als de andere kinderen haar verjaardag moeten kunnen vieren?

De mama van Winchelle vertelde me dat ze vroeger een winkeltje had in het stadscentrum. Als de kinderen straks het ziekenhuis verlaten, dan zou ze graag opnieuw gaan werken. Al haar diploma’s zijn helaas onder het puin verloren gegaan. Zij woonden in een appartementsgebouw met 3 verdiepingen. Goed voor 22 gezinnen. Tijdens het opruimen van de brokstukken vonden ze niets meer terug, want er lagen zodanig veel lichamen dat ze alles in brand hebben moeten steken. Ik heb haar aangespoord om aan iets anders te denken. Ik merkte dat ze zich wel kranig wilde houden, ondanks het onmenselijke verdriet bij de idee dat haar kinderen (behalve Winchelle) daar voor eeuwig zouden rusten. Ducarmelle is echt een schat van een vrouw. Ik zie haar dan ook heel graag!

Delphine aardbeving, gezondheidspromotor, Haïti, kinderen, Port-au-Prince

Druppelsgewijs duiken caterpillars in het straatbeeld op. Gek, want we hebben er 4 lange maanden op moeten wachten. Meestal ruimen de mensen lokaal puin en breken met kleine hamers af wat er nog van hun huizen overblijft. Je moet dit echt met je eigen ogen zien om te weten hoe het er allemaal aan toe gaat. 35 mannen en vrouwen met gele T-shirts (met de slagzin “burgeractie”) rapen met de hand, steen voor steen, de restanten van de gebouwen op en gooien die op grote USAID-vrachtwagens. De laadbakken kunnen niet open, en dus scheppen de mannen het puin op en gooien ze het 3 meter hoog terwijl het bloedheet is. Puur titanenwerk! Een kruiwagen, balk en laadbak die open kan, zouden al genoeg zijn om dit labeur 5 keer minder zwaar te maken.

Als we ’s morgens passeren, zijn zij al hard aan het zwoegen. En als we ’s avonds naar huis gaan, blijft er niet veel meer over dan de metalen structuur. Een wirwar van betonijzers. Het lijken net reusachtige spinnenwebben.

Delphine aardbeving, gezondheidspromotor, Haïti, psycholoog

In het ziekenhuis van Sarthe hebben we nog heel wat werk voor de boeg. Ik heb er de gezondheidspromotie niet vaak ter plaatse kunnen opvolgen, want ik bracht veel tijd door in de kampen. Vanaf volgende week zal ik de kampen niet langer regelmatig bezoeken. Ik ga voortaan enkel als mij dat expliciet gevraagd wordt. Het is dan misschien nog niet officieel, maar toch heb ik het hierover al met Lesly gehad. Hij weet dat ik vertrek en dat een nationale medewerker mijn taak zal overnemen. Ik heb hem echter niet gezegd dat hij dat zou zijn, maar hij is alvast erg tevreden. Morgen gaan we ervoor. 4 weken, dat stelt niets voor! Mijn team is echt fantastisch. Toen ik ziek was, hebben ze mij bijna allemaal opgebeld of sms’jes gestuurd. Ze vertelden me dat God me bijstond en me snel zou genezen. En inderdaad, in minder dan 24u was ik terug op de been!

Ik draag ze een voor een in mijn hart. Van 4 personen zal ik afscheid moeten nemen. Dat doet vreselijk pijn. Zij wisten dat wel op voorhand, maar toch is het geen pretje. Een ding staat vast, ik kan deze taak niet aan Lesly doorgeven. Het zou niet goed zijn hem te laten starten. Ik zal de nodige diplomatie en tact mogen boven halen. Mijn lijstje argumenten staat op punt en morgen zal ik de gezinssituatie van iedereen bekijken, want ik wil geen flaters begaan.

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince

Vorige woensdag heeft Geneviève, die in Brussel verantwoordelijk is voor de technische ondersteuning van onze gezondheidspromotie, ons eindelijk kunnen vervoegen. Ze komt me twee weken lang helpen om de prioriteiten op het vlak van de gezondheidspromotie te bepalen.

Het goede nieuws is dat er volgens mij geen buitenlandse verantwoordelijke voor de gezondheidspromotie meer zal zijn. Dat is echt leuk aangezien dat betekent dat ik de fakkel kan doorgeven aan het nationale personeel en dus aan mijn assistent Lesly. Hij weet het nog niet, maar ik ben gisteren aan zijn opleiding begonnen. Ik heb zijn functieprofiel geraadpleegd om na te gaan of wat hij echt deed ook klopte met wat daar geschreven stond. Ik heb hem voorgesteld om het samen te lezen. We begonnen met de “uurroosters”. En we zijn daar dus onmiddellijk ingevlogen. Er resten ons nog 5 weken om hem helemaal klaar te stomen. Dat is heel weinig. Ik zie het al gebeuren dat ik heel snel zal moeten terugkeren. Misschien zelfs iets te snel als ik zie wat er nog allemaal moet gebeuren .

Het lijkt of de activiteiten in de kampen stilaan afnemen. We houden enquêtes en organiseren discussiegroepen in samenwerking met de watsan (verantwoordelijken voor water en sanering). We willen immers te weten komen waar de mensen, die in de kampen wonen, zichzelf binnen 2 tot 6 maanden zien. Tijdens het regenseizoen verwachten we immers dat een aantal kampen zullen verdwijnen.

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince

Ik heb een bewogen week achter de rug! Voor wat de sensibilisering in de kampen betreft, heb ik veel vorderingen gemaakt met informatie over de polikliniek van AZG. Ik heb ruim de tijd genomen om samen met Lesly, één van mijn assistenten, in elk kamp uit te leggen wat de opnamecriteria in de polikliniek zijn. In 2 dagen hebben we 6 kampen bezocht. Vandaag neem ik even een pauze om me met de lopende zaken in het ziekenhuis bezig te houden. Ondertussen gaat Lesly samen met de acteurs naar diezelfde 6 kampen. Ze animeren groepen en maken de inwoners bewust over gezondheidszorg en de opnamecriteria van de polikliniek. Met een vleugje humor blijft al die informatie over gezondheid een pak beter hangen!

In het ziekenhuis ontvangen we meer en meer patiënten die werden doorverwezen door andere structuren, die vaak gesloten worden. Ze komen hier aan met hun dossier en begeleider. Eén van mijn collega’s zei dat ze het dossier van een patiënt had ontvangen met foto’s van een gebroken dijbeen. Op basis van het bednummer kon ze de patiënt vinden, maar ze was stomverbaasd toen ze zag dat hij zonder problemen rondliep en maar één arm had. We vragen ons dus nog steeds af van wie die foto’s nu eigenlijk zijn. Ook in het ziekenhuis vanwaar het dossier komt, zoeken ze verder!
De mensen die al lang in het ziekenhuis liggen, hebben geen enkel idee van wat er daarbuiten gebeurt. Soms vragen ze ons om te beschrijven wat we zien. Ik denk dat ze er een nogal apocalyptische kijk van Port-au-Prince op nahouden en dat ze met hun eigen ogen willen zien in hoeverre dat klopt

We worden erg goed! We kunnen al afleiden van waar de kinderen komen, door de manier waarop ze zich tegenover ons gedragen. Als recht op ons afkomen en “You giv’me choclate” roepen, weten we vrij zeker dat ze van bij de Amerikanen komen. Bij ons zijn de kinderen tenminste goed opgevoed . Ze vallen niemand lastig en zijn beleefd, ze spreken ons met de voornaam aan en wij hen ook. Maar dat belet hen niet om ons om gunsten te vragen. Ik heb Winchelle betrapt toen ze aan alle vrouwelijke expats vroeg om haar hun broek te geven. Ze houdt heel erg veel van jeans, maar tot ze genezen is, mag ze enkel relatief brede broeken dragen. Dat is gemakkelijker, maar ze mist haar jeans!

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, kinderen, Port-au-Prince

Ik denk dat ik nog nooit zoveel gehuild heb als in één maand in Port-au-Prince. Het overvalt me heel vaak. Bij het vertrek van mijn collega-verpleegster heeft haar hele staff een gebed gezongen. Het was gewoon subliem. Er hing zoveel emotie in de lucht dat ik er stil van werd.

Donderdag is de baby van Ginette (een lid van mijn team) opnieuw ziek geworden. Ik heb ze voor de tweede keer op consultatie laten komen. De kleine Bernie gloeide van de koorts. Je moest geen moeder, dokter of verpleegster te zijn om dat te zien. De verpleegster die verantwoordelijk was voor de opname maakte echter een fout terwijl ze de temperatuur van de baby nam. Ze raakte de baby zelfs niet aan en zei me dat op de thermometer 37, 2° stond en dat ik me dus voor niets druk maakte. Ik kreeg een krop in de keel en kreeg onmiddellijk tranen in de ogen. Het werd me even te veel te moeten zien dat er niet goed voor een ziek kind gezorgd werd. Ik weet niet wat me overkwam, misschien een soort gevoel van “ik moet de mensheid redden”, maar ik heb de temperatuur van Bernie zelf genomen.

39,7° was het resultaat. Het moet niet gezegd dat de minuten daarna nogal intens waren. Ik heb net het nieuws gekregen dat het beter gaat met haar! Oef. Ondertussen is het bijna alsof ze mijn eigen dochtertje is!

En wees gerust dat die verpleegster dankzij mij de kans zal krijgen om opnieuw een opleiding te volgen!

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, kinderen, Port-au-Prince

Ik ben begonnen met een aanwervingsprocedure. Ik heb een honderdtal cv’s ontvangen en als ik de motivatiebrieven lees, wil ik iedereen wel een job geven. Ze zijn echt ontroerend. Elke brief begint met duizend bedankingen aan het adres van Artsen Zonder Grenzen voor het werk dat de organisatie in Haïti heeft gedaan. Toen ik nog in België was en instond voor de rekrutering kreeg ik vaak cv’s die mijlenver van het gezochte profiel afstonden. Mensen sturen zomaar iets op, om gesolliciteerd te hebben en met rust te worden gelaten door de VDAB. Ze hebben alleen een bewijs nodig dat ze iets verstuurd hebben en aan bepaalde quota hebben voldaan. De inhoud wordt niet door de tewerkstellingsdienst gecontroleerd. Hier gebeurt hetzelfde, maar toch is het anders. Ik krijg alle mogelijke cv’s binnen (bakkers, metsers, loodgieters, bewakers, enz.), maar het verschil is dat de mensen hier dat doen omdat ze niets anders kunnen en vooral omdat ze wíllen werken. En dat besef heeft me sterk geraakt.

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince

Deze week hangen we het nieuwe reglement van het ziekenhuis uit. De gezondheidspromotoren zullen de handen vol hebben. Bovendien lanceren we een nieuwe campagne rond het sorteren van afval in het ziekenhuis. Aangezien ze mijn idee om voor het organische afval een varken in te schakelen niet goed vonden, moeten we een nieuwe manier vinden om het afval te scheiden. Er is afval dat we kunnen verbranden en ook afval dat we niet kunnen verbranden. In het begin kreeg ik kippenvel van al die rook en luchtvervuiling. Nu ben ik het al gewoon. Hier wordt alles verbrand, en daarmee basta! De ozonlaag is hier echt niet de eerste prioriteit!

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince

Momenteel kunnen we ervan profiteren dat het minder regent. Het heeft al 15 dagen bijna niet geregend, maar het is echt wel broeierig heet. Soms is het bijna onhoudbaar, maar toch willen we niet dat het gaat regenen, omdat de kampen dan terug zouden overstromen en we met grote problemen te maken zouden hebben.

Ik heb al heel wat vorderingen gemaakt in de kampen. In de 7 kampen waar de toiletten werden geïnstalleerd ben ik ondertussen klaar met sensibiliseren. Eindelijk kunnen de mensen ze ook echt gebruiken en kan ik verder met de opvolging. Ik ga na of ze correct gebruikt worden, wie ze gebruikt, enz. Ik stel een hoop vragen en dan trek ik mijn conclusies. Volgende week voorzien we een nieuwe reeks sensibiliseringssessies om er zeker van te zijn dat iedereen ons goed begrepen heeft. In afwachting stuur ik mijn acteurs naar elk kamp om de bevolking met een vleugje humor bewust te maken over thema’s zoals hygiëne, water, de toiletten, enz. Soms vraag ik hen zelfs om een beetje meer te doen dan voorzien was. Dat is “mijn kleine bijdrage” om het bestaan van die mensen, die in totale armoede leven, een beetje lichter te maken. Het is niet veel, maar de mensen zijn elke keer zo blij dat het echt de moeite waard is.

Delphine gezondheidspromotor, Haïti, Port-au-Prince