Tussen droom en vakantie

Mijn bungalow bevindt zich op een rotsachtige helling met zicht op de jungle, het strand en de zee. Wanneer de krekels me wekken, kan ik vanuit mijn bed de zon zien opkomen uit de zee. Ik wandel rond op het eiland. Ik ga shoppen, zonnen, zwemmen en op restaurant wanneer ik wil. Ik praat met lokale mensen en reizigers die ik tegenkom. De vrouwen zijn ongesluierd, zelfs schaars gekleed en nemen deel aan het openbare leven. Er zijn geen stroomonderbrekingen. Om de twee dagen gun ik mezelf een massage. En ’s nachts is er feest op het strand met cocktails, bier, vuurshows en muziek. Mensen om me heen lachen en lijken gelukkig.

Neen, het was geen droom, het was werkelijkheid. Het was mijn vakantie van de laatste tien dagen in Thailand. Maar na elf weken Pakistan voelde deze plotse vrijheid erg vreemd en onwerkelijk aan, ongeloofwaardig. Ik kon er moeilijk ten volle van genieten. En ik besefte na enkele dagen vakantie pas in welke gespannen situatie ik de laatste twee maand en een half geleefd heb. Maar het gezelschap van andere reizigers en de Thaise lach waren warm en konden me toch enigszins gerust stellen.

Het beleid van Artsen Zonder Grenzen is om expats elke drie maanden een week verlof te bieden. We worden dan aangeraden om het land op eigen kosten te verlaten. En al mis ik geregeld mijn familie en vrienden, een weekje België zou emotioneel te verwarrend zijn. De meeste expats reizen dan met een goedkoop vliegtuigticket naar een leuk land in de buurt van het land van hun missie. In mijn geval dus Thailand.

En ken je het gevoel, dat je wakker wordt na of tijdens een goede droom? Ik wil dan steeds de ogen sluiten en terug gaan, maar dat lukt niet meer. Dit is ook het gevoel dat ik sinds mijn terugkeer uit Thailand heb, een klein weemoedig gevoeltje. Sinds vannacht ben ik terug in de hoofdstad van Pakistan. En ook hier stelt uiteindelijk het gezelschap en de vriendelijkheid van mijn collega’s en de nationale medewerkers me terug gerust. Toch wil ik stiekem nog even terug naar mijn droom, maar met een klein hartje moet ik vooruit.

Brits India

Tijdens mijn verlof nam ik de tijd om een Nederlandstalig boekje over Pakistan van een collega te lezen (Landenreeks Pakistan: Oskar Verkaaik). Het helpt me om beter de politieke dynamiek, die hier heerst, te verstaan. Want er is hier veel meer gaande dan een probleem met militanten in het noordwesten, aan de grens met Afghanistan. Pakistan is sinds zijn ontstaan al enkele decennia in een politieke worsteling met zichzelf.

Wist je bijvoorbeeld dat Pakistan ooit bij Brits-Indië hoorde, net zoals Bangladesh? Pakistan en Bangladesh scheidden zich in 1947 af van Brits-Indië, respectievelijk onder de namen West-Pakistan en Oost-Pakistan. Beide landen werden in het leven geroepen om de Indiase moslims een land te bieden.

Veiligheidsincidenten

In het district Lima Delta waren er tijdens mijn vakantie opnieuw enkele ernstige veiligheidsincidenten. Hierdoor heeft mijn collega ondertussen niet meer naar het gebied kunnen reizen. Het ziet ernaar uit dat ook de komende dagen, misschien zelfs weken, het voor mijn collega en mezelf opnieuw onmogelijk zal zijn om naar onze projecten en nationale medewerkers te reizen. Mijn collega verlaat overigens de komende week de missie en hij wordt vervangen door een nieuwe terreinverantwoordelijke, waarmee ik in 2005 kort samenwerkte in Darfoer (Soedan).

Het wordt bijna de regel om in elk blogverhaal te schrijven over moord en kidnapping. Maar het nieuws dat in het dorp Serif Umra in Darfoer vijf collega’s werden ontvoerd op 11 maart, gaf me kippenvel (video Christopher Stokes). Dit is het dorp waar ikzelf als expat in 2004/2005 zeven maanden werkte. Gelukkig werden de collega’s na drie dagen gevangenschap vrijgelaten en zijn ze ongedeerd. Als gevolg van dit incident zijn voorlopig alle activiteiten in Soedan van Artsen Zonder Grenzen België opgeschort.

Kersvers medisch team

Sinds mijn laatste blogverhaal en nog voor mijn reis naar Thailand slaagden mijn collega en ik erin om gedurende meer dan een week in Lima Delta te verblijven. Deze periode volstond voor ons om eindelijk van start te gaan met het volledig ondersteunen van de spoeddienst in het belangrijkste hospitaal van het district. De spoeddienst kreeg een logistieke opknapbeurt en het kersvers aangewerfde medische team kreeg opleiding van een expat spoeddokter van het district Mike Alfa. Samen installeerden we de apotheek en het medisch materiaal. Mijn collega zorgde overigens voor de distributie van non-food items voor 650 ontheemde families.

Vandaag bepaalde ik samen met de medische coördinator mijn werkdoelstellingen voor de komende drie maanden. Het is nu officieel, ik verleng mijn contract van vier maanden tot een missie van zes maanden. Begin juli zal ik terug in België zijn. Net op tijd om wat zomermaanden mee te pikken en te fourieren met de scouts in de Belgische Ardennen. Ik kijk er nu al naar uit!

Dank aan de leerlingen van het OLVC Antwerpen voor de aanmoedigende en leuke commentaren :-).