De vluchtelingenkampen van Faradje

Ik werk als dokter voor Artsen Zonder Grenzen in Kinshasa, maar nu ben ik aangenkomen in Faradje, in het noord-oosten van de provincie Orientale, om de te zorgen voor de zieken in het algemeen ziekenhuis van Faradje.

Veel vluchtelingen voor de aanvallen van de rebellen van het LRA hebben zich de laatste maanden in Faradje gevestigd. Deze mensen leven voortdurend in angst, angst om opnieuw aangevallen te worden en opnieuw te moeten vluchten. De meesten hebben alles achtergelaten en steunen dus op de vrijgevigheid van de lokale bevolking om een slaapplaats, voedsel en kleding te krijgen.

Het leven in de vluchtelingenkampen kan als volgt samengevat worden : levensmiddelen zoeken, wat eenvoudiger wordt als er voedselhulp wordt gebracht maar veel moeilijker als die niet komt, en een hut bouwen van takken en bladeren. Deze mensen proberen vooral te overleven.

Ik van mijn kant, met Artsen Zonder Grenzen, sta hen bij met medische hulp. Mijn patiênten kwamen de laatste maanden uit drie kampen, één in een school en twee anderen uit het noord-oosten. Maar het medische team biedt ook medische hulp aan de lokale bevolking van Faradje en omgeving.

In het ziekenhuis vind ik veel zieken in de triageruimte, een gekkenhuis vol gekrioel en kinderen die onophoudelijk huilen. Geregeld komen er mensen met verschillende zware oorlogsverwondingen binnen.

We moesten ons dus organiseren om eerst de dringendste gevallen te kunnen helpen. De meest voorkomende aandoeningen in het ziekenhuis van Faradje zijn malaria, onstekingen van de luchtwegen, diarree en huidinfecties. Die ziektes kunnen we gemakkelijk genezen met de medicijnen die Artsen Zonder grenzen ter beschikking stelt. Voor ons werk hier zijn er kinderen jonger dan vijf en zwangere vrouwen gestorven aan deze aandoeningen.

Na sensibilisering over de promotie van onze ziekenhuisdiensten komen er veel zwangere vrouwen om in het ziekenhuis te bevallen. Tevoren bevielen ze liever thuis met de lokale vroedvrouwen. Dat was vaak de oorzaak van moedersterfte en letsels door te lang durende bevallingen.

We verzorgen in het ziekenhuis ook mensen met stressgerelateerde aandoeningen, zoals hoofdpijn, vage pijnklachten en gastritis. Deze mensen zijn getraumatiseerd door wat hen of één van hun naasten overkomen is. Daarom heeft Artsen Zonder Grenzen ook een psycho-sociaal programma opgezet.

De aanwezigheid van Artsen Zonder Grenzen zo dicht bij de bevolking is dus belangrijk. We bieden niet alleen medische en humanitaire hulp, maar een zekere zin van normaliteit, die zo belangrijk is voor getraumatiseerde mensen.

Dr. Jéhu Moleko, arts van de PUC in Faradje in Hoog-Uele.