De overlevende kinderen in Faradje

Ik ben chauffeur voor de Pool d’Urgence in Congo. Ik werk al meer dan zes jaar op het terrein, maar wat ik nu heb meegemaakt, raakte me zo diep dat ik nog steeds de tranen in mijn ogen krijg als ik het verhaal vertel.

Bij mijn aankomst op de plaats waar de overlevende kinderen wonen (in Faradje bedoel ik), zag ik een kind dat een brief schreef naar zijn vader: ‘Papa, ik weet jij dat nog niet weet dat ik al in Faradje ben. Ik stel het goed. Laat ons bidden tot de goede God dat we mekaar weer zullen zien. De andere vrienden waarmee ik in de brousse zat, zijn bijna allemaal dood.’ Dat laatste voegde hij er aan toe toen er een moeder verscheen die haar verloren kind zocht.

Toen zij navraag deed naar haar kind, stond een ander kind uit de groep op, dat de zoon van de vrouw had gekend : ‘Ik was samen met je kind in de brousse. Maar tijdens de aanval van de rebellen was het totale chaos, iedereen liep een andere richting uit. Tijdens de vlucht en na dagenlang gelopen te hebben, ben ik alle contact met hem kwijtgeraakt.’ Na dit trieste verhaal was de vrouw ontroostbaar, de tranen liepen over haar gezicht.

De jongen zelf had gelukkig een volwassene gevonden uit zijn dorp die hem wou meenemen. Na enkele weken vond hij zijn ouders terug, die ook naar hem op zoek waren. In tegenstelling tot wat je zou denken, waren de eerste minuten van het weerzien niet feestelijk, in tegendeel. De ouders drukten hun teruggevonden kind tegen zich aan en snikten luid, wel vijf minuten lang.

Na die hereniging kreeg hij weer met andere gevaren te maken, en niet van de minste. Nog afgezien van de moeilijke reisomstandigheden (soms met drie mensen op één motor), kan de weg naar het dorp elk moment aangevallen worden.

MBAKI Jean-Florent, chauffeur voor de PUC