Een buitengewoon weekend
Voor het watsan-team is het een buitengewoon weekend geweest; ons ziekenhuis in Cité Soleil is naar een hoger niveau getild.
De toiletten zijn geledigd. We hebben zelf zeven chemische toiletten op de kop kunnen tikken. Het medisch afval is verwerkt. De incinerator is hersteld. Nu nog enkel hopen dat het de komende dagen niet gaat regenen want het open rioleringskanaal richting zee is gewoon geblokkeerd door tonnen afval van plastic flessen tot stenen, hout, etc.
We zijn dan ook begonnen met een tiental mannen om de boel op te kuisen. Het kanaal gewoon leegscheppen in vrachtwagens. We dachten eerst een kraan te huren, maar we hebben ervoor gekozen om mankracht te gebruiken zodat de plaatselijke bevolking ook iets kan bijverdiening.
Dit is ook belangrijk voor onze integratie en aanvaarding in Cité Soleil. De bevolking is er ongelooflijk arm en er is veel gewapend geweld, diefstal, etc. Zaterdag hadden we een vrachtwagen volgeladen met materiaal dat net was toegekomen met een van onze vliegtuigen. We reden door Cité Soleil en ik vroeg de chauffeur om een jerrycan benzine voor onze waterpompen te kopen langs de kant van de straat (benzine is niet meer verkrijgbaar, enkel nog via het informele circuit).
En de twee minuten dat onze vrachtwagen stilstond en onze chauffeur aan de overkant verdween tussen de kleine kraampjes, waren voldoende voor een dertig tal geëxciteerde jongeren om onze vrachtwagen en lading te beginnen te inspecteren en aanstalten te maken om de laadruimte in te kruipen.
Ik ben snel uitgestapt en het heeft me toch enige moeite gekost om uit te leggen dat het medisch materiaal voor hun ziekenhuis bestemd was en dat als zij of hun familie medische hulp nodig hadden ze die daar gratis konden krijgen. Ze hadden honger en dachten dat het voedsel was.
Ik begreep hun situatie en zij begrepen die van mij. Maar veel was er niet nodig of we waren vrachtwagen en lading kwijt.