Ondertussen werken we in vier ziekenhuizen. Het is een ramp om van het ene ziekenhuis naar het andere te rijden. Het verkeer zit gewoon muurvast. ‘s Morgens begin je je dag vol goede moed met een waslijst van dingen die je zeker die dag moet doen en tegen ‘s avonds merk je dat je er nog niet de helft hebt van kunnen doen.

We zijn ondertussen met drie watsans (water en sanitatiespecialisten) en we proberen met alle mogelijke middelen ons zorgenkind “hospital in cité soleil” naar een aanvaardbaar niveau te brengen. Maar alles zit gewoon tegen.

Het hospitaal ligt op zeeniveau met als gevolg dat als je een halve schop graaft, je water hebt. Onmogelijk dus om eenvoudige toiletten te bouwen of afvalputten te graven. Je moet alles in de hoogte bouwen, maar dat hadden ze al gedaan, zowel toiletten als medische afvalputten.

De toiletten puilen gewoon uit en zijn dus niet meer bruikbaar. We hadden chemische toiletten bestelt bij een lokale maatschappij die beloofden te leveren, maar we zijn ondertussen vijf dagen verder; ik denk niet dat ze nog ooit zullen komen.

Het zijn traditionele toiletten, dus zonder waterspoeling: gewoon een gat in de grond. We hadden mensen gevonden die ze zouden komen ledigen met schop en kruiwagen via een luik achteraan, maar we krijgen meer excuses dan zicht op schone toiletten.

Het medisch afval is nog zo’n kanjer van een probleem. Onze incinerator is bijna hersteld maar ondertussen hebben we tonnen medisch afval en dat is niet geselecteerd, gewoon alles door mekaar. Compressen tussen plastic tussen vloeistoffen tussen placentas en helaas ook tussen geamputeerde ledematen.

Onze medische teams werden zo overrompeld door de patienten dat ze het afval niet meer selecteerden, ook omdat er geen deftig system voorhanden was. Nu selecteren we wel maar we zitten met een week afval dat we op een veilige en etische manier zullen moeten vernietigen.

Morgen is er weer een dag die we met heel veel moed zullen beginnen …

admin Patrick haïti, hygiëne, watsan