Deze ochtend beleefde ik de schrik van mijn leven. Ik had gehoopt om tien minuutjes extra kunnen slapen, want ik werk hier met maar vijf uur slaap per nacht en ik zat op mijn tandvlees. Maar dat geluk was me niet gegund.

Ik voelde mijn slaapzak plots heen en weer schudden op de vloer. Ongeveer één seconde dacht ik dat ik misschien duizelig was van vermoeidheid. Maar ik dacht snel wat anders toen het schudden heviger werd.

Ik sprong recht. In het flauwe ochtendlicht klauterde ik in mijn pyama naar de deur en liep naar beneden, naar de gesloten voordeur. Ik had geen sleutel, maar gelukkig verscheen er een collega om de deur te openen. We geraakten allebei buiten.

Kwetsbaarheid

Ik trilde helemaal en stond op het punt om te beginnen huilen, en mijn collega ook. Hij had de aardbeving vorige week overleefd, maar hij had de moed om weer naar binnen te lopen om onze twee andere collega’s te gaan halen.

Mijn hart klopte in mijn keel. Ik begreep was het was om kwetsbaar te zijn, om zo overgeleverd te zijn aan die overweldigende krachten. Dat was het begin van deze dag.

Deze namiddag bracht ik enkele uren door in ons veldziekenhuis in Carrefour. De ingang is een dik grijs zeil dat tussen twee bomen is gespannen over de straat, in het midden van de stad. Er is een triage-afdeling, een afdeling waar wonden worden verzorgd, en een ziekenzaal.

Huilen van de pijn

Het doet pijn om zoveel gewonde kinderen en volwassenen te zien. Sommigen huilen van de pijn als een verpleegkundige hun verband vervangt. Ze hebben ernstige brandwonden, infecties, gebroken armen, diepe wondes aan het hoofd, ledematen met gangreen, en ga zo maar door.

De ingang van de binnenplaats is een klein deurtje in een poort. Dit is het operatiekwartier, eigenlijk een rij bedden onder twee blauwe zeilen en een boom. Aan de ene kant zijn er vrouwen die bevallen of een keizersnede nodig hebben. Aan de andere kant zijn er drie bedden voor zwaardere chirurgische ingrepen, zoals amputaties.

Onze medewerkers voeren de meeste operaties buiten uit, omdat het personeel te getraumatiseerd is om binnen in het ziekenhuis te werken. Ondanks deze omstandigheden verrichte het team er minstens drie amputaties, waarvan twee bij jonge kinderen, op de tijd dat ik er was. Ze verwijderden dood weefsel van de dij van een jonge vrouw, en deden een keizersnede.

Lichtpuntjes

Ons team is moe. Ze werken lange, lange uren in de hitte, in overbevolkte ziekenhuizen, in het lawaai, in veeleisende en stresserende omstandigheden. Gelukkig hebben we een splinternieuw en ruim schoolgebouw gevonden dat niet beschadigd is geraakt bij de aardbeving. Het ligt even verder in de straat van ons ziekenhuis. We hopen de komende dagen naar die nieuwe locatie te kunnen verhuizen.

Een lichtpuntje in de duisternis van al dit fysieke en emotionele lijden, is de geboorte van gezonde baby’s. Vandaag kwamen acht nieuwe kleintjes ter wereld onder het blauwe zeil van ons ziekenhuis. We hebben hen hard nodig om dit gebroken land nieuw leven en nieuwe hoop in te blazen.

admin Isabelle amputatie, haïti, Leogane, naschokken, operaties, Port-au-Prince