Gisteren heb ik het Trinité traumacentrum bezocht. Ik zag een baby’tje, ik schat zo’n anderhalve maand oud. Ze lag op haar zij in haar bedje: haar rechterarm was geamputeerd en met verbandwikkels bedekt. Een verpleegkundige vertelde mij haar verhaal – triest en wonderbaarlijk tegelijkertijd.

Het meisje was in het ziekenhuis toen de aardbeving Port-au-Prince trof. Het ziekenhuis werd deels verwoest. Op onverklaarbare wijze overleefde dit ieniemienie-meisje de val dwars door betonnen vloeren en muren heen. Ze werd gered en van onder het puin uit gehaald, maar we hebben geen idee waar haar moeder is. De kans is groot dat ze helemaal geen familie meer heeft.

Mensen zijn begonnen met het verkopen van voedingswaren, op in elkaar geflanste stalletjes. Er komt meer verkeer op straat. Regelmatig hoor je het zwiepend geluid van helikopters die boven de stad hangen. Er dienen zich meer en meer hulporganisaties aan, trucks en hijskranen werken zich door het puin van de gebouwen in de stad heen. Je vraagt je af hoeveel tijd het in beslag zal nemen om al het puin op te graven om alle vermisten te vinden.

Een man met een schotwond werd op een brancard binnengedragen. Twee artsen snelden toe. Ze checkten of hij bij bewustzijn was, en of hij nog gevoel had in zijn armen en benen. Ondanks het feit dat de kogel dwars door zijn nek was gegaan, besloten ze dat hij ‘operabel’ was.

Met andere woorden: ondanks de ernst van zijn verwonding en de beperkte omstandigheden in onze operatiekamer (ondergebracht in een vrachtcontainer), geloofde het team dat er een goede kans was dat we toch zijn leven zouden kunnen redden. Waarom of door wie hij beschoten werd, weten wij niet.

De patiënten die wij behandelen zullen uiteindelijk totaal veranderd ons ziekenhuis verlaten. Velen van hen moeten amputaties krijgen omdat hun ledematen zo ernstig verbrijzeld zijn dat die niet gered kunnen worden. Een collega van mij, op zijn vierde missie, zei tegen mij dat hij compleet verrast was. Hij wist niet dat Artsen zonder Grenzen over de capaciteit beschikte om mensen, logistiek en alles wat er nodig is op te zetten voor een ramp als deze.

Het verbazingwekkendst is echter dat iedereen hier, onze buitenlandse én onze Haïtiaanse medewerkers, zó gefocust zijn op één en het zelfde doel: zoveel mensen redden als we maar kunnen.

admin Isabelle amputatie, haïti, operaties, Port-au-Prince, schotwonde, Trinité