We zijn ondertussen met drie watsans (water en sanitatiespecialisten) en we proberen met alle mogelijke middelen ons zorgenkind “hospital in cité soleil” naar een aanvaardbaar niveau te brengen. Maar alles zit gewoon tegen.

Het hospitaal ligt op zeeniveau met als gevolg dat als je een halve schop graaft, je water hebt. Onmogelijk dus om eenvoudige toiletten te bouwen of afvalputten te graven. Je moet alles in de hoogte bouwen, maar dat hadden ze al gedaan, zowel toiletten als medische afvalputten.

De toiletten puilen gewoon uit en zijn dus niet meer bruikbaar. We hadden chemische toiletten bestelt bij een lokale maatschappij die beloofden te leveren, maar we zijn ondertussen vijf dagen verder; ik denk niet dat ze nog ooit zullen komen.

Het zijn traditionele toiletten, dus zonder waterspoeling: gewoon een gat in de grond. We hadden mensen gevonden die ze zouden komen ledigen met schop en kruiwagen via een luik achteraan, maar we krijgen meer excuses dan zicht op schone toiletten.

Het medisch afval is nog zo’n kanjer van een probleem. Onze incinerator is bijna hersteld maar ondertussen hebben we tonnen medisch afval en dat is niet geselecteerd, gewoon alles door mekaar. Compressen tussen plastic tussen vloeistoffen tussen placentas en helaas ook tussen geamputeerde ledematen.

Onze medische teams werden zo overrompeld door de patienten dat ze het afval niet meer selecteerden, ook omdat er geen deftig system voorhanden was. Nu selecteren we wel maar we zitten met een week afval dat we op een veilige en etische manier zullen moeten vernietigen.

Morgen is er weer een dag die we met heel veel moed zullen beginnen …

Korte briefing over onze 2 ziekenhuizen in Martissant en Cité Soleil.

Cité Soleil:

Om binnen te geraken moet je je een weg banen tussen honderden patienten; het binnenplein ligt gewoon vol mensen. Lelijke wonden, breuken, veel bloed, veel geroep en geschreeuw, mensen die je vastklampen voor hulp.

Mijn taak is de medische ploeg te ondersteunen met water en sanitatie. Eerst de toestand overschouwen, prioriteiten stellen, personeel zoeken, en dan hopen dat wat je wilt doen zo snel mogelijk gebeurt.

In de operatiekamer wordt in stilte geopereerd. Er staat een grote emmer van 120 liter met een kraantje aan. Meer hebben ze voorlopig niet nodig op hun handen te ontsmetten… Het is werken met weinig middelen en een beetje creativiteit.

De incinerator om het medisch afval te verbranden is stuk; al het medisch afval ligt ernaast; een gigantische berg afval vol ziektekiemen.

De toiletten, eigenlijk gewoon een gat in de vloer, zijn helaas allemaal vol.