De toiletten zijn geledigd. We hebben zelf zeven chemische toiletten op de kop kunnen tikken. Het medisch afval is verwerkt. De incinerator is hersteld. Nu nog enkel hopen dat het de komende dagen niet gaat regenen want het open rioleringskanaal richting zee is gewoon geblokkeerd door tonnen afval van plastic flessen tot stenen, hout, etc.

We zijn dan ook begonnen met een tiental mannen om de boel op te kuisen. Het kanaal gewoon leegscheppen in vrachtwagens. We dachten eerst een kraan te huren, maar we hebben ervoor gekozen om mankracht te gebruiken zodat de plaatselijke bevolking ook iets kan bijverdiening.

Dit is ook belangrijk voor onze integratie en aanvaarding in Cité Soleil. De bevolking is er ongelooflijk arm en er is veel gewapend geweld, diefstal, etc. Zaterdag hadden we een vrachtwagen volgeladen met materiaal dat net was toegekomen met een van onze vliegtuigen. We reden door Cité Soleil en ik vroeg de chauffeur om een jerrycan benzine voor onze waterpompen te kopen langs de kant van de straat (benzine is niet meer verkrijgbaar, enkel nog via het informele circuit).

En de twee minuten dat onze vrachtwagen stilstond en onze chauffeur aan de overkant verdween tussen de kleine kraampjes, waren voldoende voor een dertig tal geëxciteerde jongeren om onze vrachtwagen en lading te beginnen te inspecteren en aanstalten te maken om de laadruimte in te kruipen.

Ik ben snel uitgestapt en het heeft me toch enige moeite gekost om uit te leggen dat het medisch materiaal voor hun ziekenhuis bestemd was en dat als zij of hun familie medische hulp nodig hadden ze die daar gratis konden krijgen. Ze hadden honger en dachten dat het voedsel was.

Ik begreep hun situatie en zij begrepen die van mij. Maar veel was er niet nodig of we waren vrachtwagen en lading kwijt.

We zijn ondertussen met drie watsans (water en sanitatiespecialisten) en we proberen met alle mogelijke middelen ons zorgenkind “hospital in cité soleil” naar een aanvaardbaar niveau te brengen. Maar alles zit gewoon tegen.

Het hospitaal ligt op zeeniveau met als gevolg dat als je een halve schop graaft, je water hebt. Onmogelijk dus om eenvoudige toiletten te bouwen of afvalputten te graven. Je moet alles in de hoogte bouwen, maar dat hadden ze al gedaan, zowel toiletten als medische afvalputten.

De toiletten puilen gewoon uit en zijn dus niet meer bruikbaar. We hadden chemische toiletten bestelt bij een lokale maatschappij die beloofden te leveren, maar we zijn ondertussen vijf dagen verder; ik denk niet dat ze nog ooit zullen komen.

Het zijn traditionele toiletten, dus zonder waterspoeling: gewoon een gat in de grond. We hadden mensen gevonden die ze zouden komen ledigen met schop en kruiwagen via een luik achteraan, maar we krijgen meer excuses dan zicht op schone toiletten.

Het medisch afval is nog zo’n kanjer van een probleem. Onze incinerator is bijna hersteld maar ondertussen hebben we tonnen medisch afval en dat is niet geselecteerd, gewoon alles door mekaar. Compressen tussen plastic tussen vloeistoffen tussen placentas en helaas ook tussen geamputeerde ledematen.

Onze medische teams werden zo overrompeld door de patienten dat ze het afval niet meer selecteerden, ook omdat er geen deftig system voorhanden was. Nu selecteren we wel maar we zitten met een week afval dat we op een veilige en etische manier zullen moeten vernietigen.

Morgen is er weer een dag die we met heel veel moed zullen beginnen …

We willen daar patiënten behandelen met het ‘crush-syndroom’. Als je lang gekneld hebt gezeten, komen er teveel afvalstoffen in de nieren terecht en ga je uiteindelijk dood tenzij…

Voor het ziekenhuis ligt een berg lijken opgestapeld. Het is afschuwelijk; de geur is ook niet te harden.

Korte briefing over onze 2 ziekenhuizen in Martissant en Cité Soleil.

Cité Soleil:

Om binnen te geraken moet je je een weg banen tussen honderden patienten; het binnenplein ligt gewoon vol mensen. Lelijke wonden, breuken, veel bloed, veel geroep en geschreeuw, mensen die je vastklampen voor hulp.

Mijn taak is de medische ploeg te ondersteunen met water en sanitatie. Eerst de toestand overschouwen, prioriteiten stellen, personeel zoeken, en dan hopen dat wat je wilt doen zo snel mogelijk gebeurt.

In de operatiekamer wordt in stilte geopereerd. Er staat een grote emmer van 120 liter met een kraantje aan. Meer hebben ze voorlopig niet nodig op hun handen te ontsmetten… Het is werken met weinig middelen en een beetje creativiteit.

De incinerator om het medisch afval te verbranden is stuk; al het medisch afval ligt ernaast; een gigantische berg afval vol ziektekiemen.

De toiletten, eigenlijk gewoon een gat in de vloer, zijn helaas allemaal vol.